و دهها حديث ديگر كه پيشوائى امّت را منحصرا از آن امامان اهل بيت مىداند . پرواضح است كه اگر فرمانروائى امّت اسلامى به دست پيشواى معصوم سپرده شود ، پيشرفت و ترقّى و تعالى ملل اسلامى را تضمين مىكند و آنها را از هرگونه ضلالت و جهالت كه عامل ركود و خمود و جمود است ، دور نگه مىدارد . اگر در زمانى چون زمان ما دسترسى به معصوم ممكن نباشد ، بايد كسى را به حكومت و سلطنت انتخاب كنند كه آسايش همگانى را تأمين كند و با تمام قدرت به تأمين عدالت و امنيّت تلاش كند و مصلحت عموم را بر منافع شخصى ترجيح دهد ، و نيكان را بر سر كار آورد ، و شرّ بد سيرتان را از سر جامعه كوتاه نمايد . و به تعبير ديگر مقاصد عاليه دين مقدّس اسلام و اهداف مقدّسه شريعت غرّاى محمّدى صلّى اللّه عليه و آله را پياده كرده ، مساوات و مواسات اسلامى را در جامعه حاكم نمايد . آنچه در اينجا در مورد زمان غيبت گفتيم ، به آن اعتقاد راسخ داريم ، ولى از احكام « تقريري » اسلام مىدانيم نه از احكام « انشائى » ، و به تعبير ديگر توضيح چيزيست كه واقع مىشود ، نه آنچه بايد بشود . همه مردم براساس فطرت خدادادى خود ارزش اشخاص را با اعمالشان مىسنجند نه اينكه ارزش كار را با صاحبش بسنجند . از اين رهگذر اگر قهرمانى را احترام مىكنند به اين دليل است كه از او كارهاى ارزنده و شايسته سراغ دارند .